Farnsworth House

Wat Mies altijd zo goed doet in zijn gebouwen is het spelen met schaal. Op een of andere manier krijg je het idee dat je altijd een soort van paleis binnenloopt als je zijn gebouwen betreed. Zelfs in zijn misschien wel meest eenvoudige woning, Haus Lemke in Berlijn, heeft de ruimte iets extra's. Je kunt het niet precies definiëren, maar het voelt alsof Mies alles een beetje heeft verschaalt. In plaats van de normale hoogte, neemt hij deze hoogte eb vermenigvuldigd hij deze met 1,1 of 1,25.

De gevel van het Farnsworth house wordt gevormd door het domein in de vorm van een ruimtelijk wandtapijt. Dit wandtapijt reflecteert in de kern, waar een ruimtelijk meubel de private functies en faciliteiten herbergt. Het heeft eenzelfde warmte, materialiteit.

Het staal is functioneel, maar als je goed kijkt zie je dat de detaillering is ingezet als houtverbindingen. Zelfs de naam van de fabrikant staat in de flens van de staalprofielen. Oprechtheid van de maker noemt Mies dit.

De vloer is opgebouwd uit het raster van travertin tegels. Maar om in de verhoudingen van het gebouw te blijven zijn de tegels niet vierkant, zoals bij al zijn openbare gebouwen, maar rechthoekig.

Mies heeft over ieder detail nagedacht. Zelfs de dakrand, waar hij volledig on-Miesiaans een daktrim heeft toegepast. Maar om te zorgen dat je niet iedere dag een glazenwasser moet laten komen was dit de meest subtiele oplossing.

Mies zijn gebouwen zijn streng, op het moment dat iets of iemand zich niet in het ritme van de architectuur gedraagt, valt dat onmiddellijk op. Zo heeft Jeff Wall ooit een fantastische foto gemaakt van het Barcelona Paviljoen terwijl het werd schoongemaakt. De ruimte lijkt bijna gestrest te zijn, en dit omdat een paar stoelen zijn verschoven.

Op het dak van het Farnsworth house staan twee mannen die reparaties uitvoeren. Samen met de ladder gaan ze het gevecht aan met de orde. Soms lijkt het huis aan de winnende hand, soms de dakwerkers.

Jeff Wall, 'Morning Cleaning', 1999