Vanuit Boston ben ik op 8 juni met de Amtrack richting New York. Het verblijf was niet echt bijzonder comfortabel. Al bij instappen kreeg ik een reprimande van een medepassagier. Ik bevond me in de stilte coupe en was nog aan het bellen. Daarna werd de airco vol open gezet om een aangename temperatuur van 10 graden te realiseren. De aankomst in New York was echter heel bijzonder. Voordat je op Manhattan in Penn Station arriveerd kom je op Randalls Island en maak je als het ware een lus om de lengterichting van Manhattan. Van hieruit krijg je een prachtig zicht op de skyline. Een commerciele rotsmassa met een enorme aantrekkingskracht. Na een aantal dagen met mensen gesproken te hebben blijkt het gevecht tussen deze aantrekkingskracht en de economische haalbaarheid toch niet zo eenvoudig. Na aankomst op Penn Station was ik de kou snel vergeten. Het was namelijk die dag rond de 35 graden. Tussen de gebouwen loopt dit echter snel op met al hun reflectie en afvoer van warme lucht.
Na aankomst in mijn hostel ben ik samen met Gijs en Derk een aantal projecten gaan verkennen. We zijn uiteindelijk geeindigd bij de Highline. Deze voormalige goederenspoorlijn die bovengronds loopt door de tussen Meat Packing district en Penn Station is getransformeerd tot park. Het tweede deel was vandaag geopend. Ten opzichte van het eerste deel heeft het tweede deel een meer open beplantingsplan, wat meer aansluiting vindt bij de bestaande structuur van de lijn. Aan het eind bevondt zich een Bier garden ofwel biergarten. Hier hebben we een aantal uren doorgebracht met een heerlijk verkoelende bries van de avond en een aantal goede Brooklyn whites.
Op de derde dag, die erg regenachtig was ben ik samen met Roderigo, Jo en Jung Wu Manhattan doorkruist. Het geheel is een soort mix van dejavu en surrealisme. De achitectuur is generiek, met enkele uitzonderingen die wij architecten herkennen van onze opleiding. Het geheel vormt een gesamtkunstwerk waar de bewoners en gebruikers de rotsmassa tot leven doen komen.
Op Park Av. staat het Seagram van Mies van der Rohe. De impact van dit gebouw is goed zichtbaar in het straatbeeld. De opvolgende skyscrapers borduren alle voort op het principe dat Mies introduceert bij het Seagram builing. Sommige met meer succes, zoals SOM met het Lever house, maar andere laten het bij een verticale regel over een donker gekleurde gevel.
Na de bezichtiging van Grand Central komen we aan bij de Cooper Union. In het oude hoofdgebouw is de EOYS 2011 (end of the year show). Hier staat een overzicht van de verschillende jaren en semesters met het bijbehorende werk. Door het 8 verdiepingen tellende gebouw is een expositie ingericht. Doormiddel van talloze modellen en bijbehorende tekeningen wordt er gecommuniceerd. Door gebruik te maken van 1 materiaal, namelijk hout, vormt het werk één geheel. Het werk is veelal conceptueel met uitzonderingen waar van het eerste jaar, waar een paar pogingen tot het ontwerpen van een appartementsgebouw zijn gedaan in uiteraard Manhattan. Maar de progressie die de individuele studenten door de jaren boeken op het vlak van vakbekwaamheid en het vertalen van concepten in complexe modellen is indrukwekkend.
In de buurt van Bowery hebben we nog een aantal projecten bezocht, van o.a. Sanaa, Foster, Herzog & De Meuron en OMA. Voor mij was de gallerie van Foster toch het meest verrassend. In het dit gebouw gebruikt de verticale circulatie ongeveel 40 % van het vloeroppervlak. Centraal in het gbouw bevinden zich over 4 niveau's de gallerie. Hierboven zit het private appartement van de galleriehouder. Maar de ruimtes werken verhoudingsgewijs erg goed en de materialiteit zoals ik die ken van Foster is slechts zichtbaar in de gevel, niet in het interieur. In de gallerie is momenteel een werk van Richard Long te bezichtigen.
Vlak bij mijn Hostel in Williamsburg ligt de Oyster's. Een fantastische cocktailbar waar een atmosfeer hangt die zich ergens tussen Parijs, Wenen en New York bevindt. Als Adolf Loos the American bar heeft gemaakt dan is dit wel Bar Vienna. Het geheel is aangekleed inclusief de bediening in een soort jaren '30 admosfeer. Naast de standaard kaart hebben ze een Absint kaart, met een stuk of 20 verschillende soorten van all over. Favourite cocktail is voor mij toch wel de Stars fall from Allabama.
