Intermezzo

Ik vertrek vanuit Cleveland met het Idee om nog wat meer Urban Farms te gaan bezoeken. Dit o.a. in Yongstown en Akron. In Cleveland heb ik veel mensen gesproken over deze nieuwe, maar tegelijk zeer oude beroepsgroep. 

Yongstown is niet helemaal wat ik er van verwachte. In downtown is juist een farmers market gaande, waar lokale boeren hun voedsel verkopen. Er staan 3 kraampjes met half gevulde tafels en wat zelf gebakken muffins.

In Akron bezoek ik het museum van Coop Himmelblau, waar ik stage liep terwijl er aan dit project werd gewerkt. Vond het wel even leuk om te zien. Omdat het museum op maandag en dindag gesloten was, kwam ik echter niet verder dan de deur.

De stad was erg leeg, en ik besloot om richting het Zuidoosten te rijden. Uiteindelijk gestrand in Warsaw, 300 inwoners, 24 fastfood ketens en 3 happy nights inn.

Ik heb voor Chicago inmiddels een hostel geboekt. Ik besluit nog 2 dagen naar Indianapolis te gaan ter overbrugging. 

Empty City

Op zondagochtend vertrek ik vanuit Detroit naar Cleveland. Vlak bij mijn hotel ligt de AA locatie van toeristisch Detroit; Michigan Central Station. Dit voormalige station had dezelfde architect als Penn Station in New York, wat inmiddels is afgebroken.

Omdat ik tot nu dit station slechts van een afstand had gezien voelde ik mezelf toch verplicht om hier even aan voorbij te gaan. Ik parkeer de auto op Michigan Avenue, een straat met 8 banen met 2 parkeerstroken. Op zondagochtend ben je hier de enige automobilist. Ik steek de straat over en loop door Prospect Park naar het station. Achter een nieuw perkje voor het station duiken de bezoekende auto's, toeristen en spiegelreflex camera's op. Ongeveer 25 mensen staan enthousiast foto's te nemen van deze ruïne, het monument van vervallen Detroit. 

Na een paar foto's voor het archief te hebben genomen stap ik in de auto en rijd de 75 op richting het zuiden. Ter hoogte van Toledo verlaat ik de autobaan verder de route langs de kustlijn te kunnen volgen. Het is een schakeling van woningbouw. Geen toegang tot het meer met uitzondering van een klein park in een voorstadje van Cleveland. Na het inchecken in de Days Inn, het goedkoopste wat ik kon vinden, besluit ik downtown te gaan verkennen.

Ik kom aan in een lege stad. Geen mensen, geen verkeer. Het is zondag dus downtown is een spookstad. De bebouwingsmassa is vergelijkbaar met veel andere steden. Een verzameling van hoogbouw met hierin veelal de financiële centra en een groot aantal parkeergarages. Na wat rond gereden te hebben door het centrum, parkeer ik mijn auto.

De verkeerslichten zijn allemaal afgesteld op vaste momenten. Het ritme van de week zit in het weekend. Na 2 minuten wachten voor een rood licht vind ik het genoeg. Ik wandel verder.

In het park ontmoet ik Robert King. We hebben een boeiend gesprek over de Amerikaanse maatschappij, het systeem en de mogelijkheden om hier aan te ontkomen. Hij vertelt hoe hij het systeem probeert te omzeilen. Nu leeft hij nog van een uitkering, maar deze zal op termijn stoppen. Vanwege zijn ziekte kan hij niet aan werk komen. Dus zoekt Robert naar andere oplossingen. Hij test de samenleving en zijn mogelijkheden om dakloos te zijn. Hij zoekt naar voedselbanken, plekken om te slapen en mogelijkheden voor persoonlijke hygiëne. Zijn doel; een normaal bestaan kunnen opbouwen zonder de financiële last van een huis te hebben. We praten nog wat verder over Dérive en de andere stad. De manier van kijken die Robert heeft verschilt nog niet zo veel van die van de Situationisten uit de jaren '70. Na een aantal uur ga ik richting mijn Days Inn en verdwijnt Robert in het stedelijk netwerk, op zoek naar een goede slaapplek, zijn volgende experiment.

 

Detroit Impressions

On friday evening I went to the Riverside Festival. On the boulevard in front of the Renecance Center was a four day during festival which ended with great fireworks. On the first day WAR gave a concert. The '70s band played a very funky set. The mix of the cultural differences of the spectators made this evening to a real happening.

On Saturday morning was Eastern Market. An weekly event where all kind of fresh vetegables and flowers from local farmers are sold. The fresh products from Detroit are sold under the name Grown in Detroit. It's the newest city branding. Back to the local culture and slow food. Forget about the Wendys and Mc Donalds.

Cranbrook

Deze campus ligt ten noorden van downtown Detroit aan Woodward avenue. Het was een soort Amerikaans equivalent van het Bauhaus in Dessau. Het hoofdcomplex is van Albert Kahn. De schakeling van pleinen en zichten is fantastisch. Ook al is de opzet klassiek, de asymmetrische opzet zorgt voor spannende in elkaar overvloeiende ruimtes. 

Het Art museum is gemaakt door Eliel Saarinen. Dit was helaas dicht voor renovatie dus heb ik het niet kunnen bezoeken. Saarinen werd in 1932 directeur van de Art academy waar hij onder andere les gaf aan de Ray en Charles Eames. Ze waren toen nog niet getrouwd, maar de plek nodigt wel uit voor romantiek. (ik neem aan dat ze elkaar hier voor het eerst gekust hebben)

Het Institute of Science heeft een uitbreiding van Steven Holl. Het detailniveau in dit gebouw is echt waanzinnig. Je kunt merken dat ieder wandaanzicht is getekend, en bedacht. De poëzie in zijn architectuur blijft mij fascineren.

The Guardian Building

Deze wolkenkrabber dateert uit 1928 uit de grote bloeiperiode van Detroit. Een fantastisch Art Deco gebouw, met waanzinnig mooie mozaiëken.

Downtown Impressions

In mijn wandelingen door downtown Detroit heb ik een serie foto's gemaakt. Tussen de massa van de gebouwen is continu de leegte op de achtergrond. Het geeft een soort van surrealistisch beeld. Zeker als je je realiseerd dat een gedeelte van deze gebouwen leeg staat.

City Prairies

Downtown Detroit, een ring van autobaan, de 75, 375 en 10, zorgt ervoor dat je op iedere plek in het centrum kunt landen . Rond deze ring liggen de delen van Detroit die niet meer functioneren naar de verwachtingen van de maatschappij. Zelfs op de grote ontsluitingswegen, zoals de Michigan avenue, Woodward en Garriot is zichtbaar waar de stad zijn waardigheid heeft verloren. Na de 'white flight' in de jaren '70 en '80 is dit gebied vacuüm getrokken. De aanwezige bebouwing, bestaande uit woningen en industrie had geen functie meer. De ruimte werd leegte en door het gebrek aan arbeid veranderde de mensen in roofdieren. De omliggende territoria werden geannexeerd of vernietigd. De mens keerde hier terug naar de basis van existentie; pure overlevingsdrang.

Na 40 jaar is er een soort staakt tot vuren. De bevolking is het het moe. De stad is doorleeft. De wereld smult echter van de distopie. Alle documentaires tonen het het zelfde beeld. Dat van de verloren stad, uitzichtloos. De samenleving is dol op de pornografische kwaliteit van de dystopie of ruïneromantiek.

Dan kom je in downtown of in de omliggende getto's en spreek je de bewoners. Iedereen gelooft in deze stad, de veerkracht en de mogelijkheid tot een wederopstand. Detroit heeft een enorme kracht, dat voel je. Langzaam wordt dit beeld ook op kleine schaal zichtbaar. Het is een geleefd landschap waar nu weer gedoomd wordt. Een bardame noemde Detroit het wilde westen van de 21ste eeuw, een kunstenaar het doek met een hele dikke grondlaag.

Vandaag heb ik een kleine 80 mijl gereden, op zoek naar urban farms. Onzeker rijd ik de getto's in, een soort ingebeelde angst die ik gevormd heb na aanleiding van de bewoners uit de suburbs. Het is slecht, gevaarlijk. Naarmate je door deze buurten rijd leer je het begrijpen. De mensen hangen rond, ze hebben niets te doen. Een aantal baldadige jongeren hebben juist een woning in de fik gezet. De brandweer snelt met alle toeters en bellen er naartoe om het enige huis van het blok te redden. Blok na blok is er de leegte. 4 huizen, 6 huizen, 10 huizen waarvan 2 platgebrand en 3 ingestort. De ruimte ertussen heeft geen functie meer. Het is een leegte geworden zonder functie. Uiteindelijk wordt ons beeld vooral gevoed door de oneindige schaal van deze leegte, niet de enkele woningen die de factor tijd hebben overleeft. Sommige delen doen aan als een buitengebied, een wild agricultureel landschap. City Prairies worden ze hier genoemd. Het wilde westen van de 21ste eeuw is nog niet zo slecht geloof ik.

Translation

For the ones who try to follow my blog and don't understand dutch. I will do my best to translate the posts as soon as possible in readable englisch.

The struggle of everyday life

Met het grid in de benen vertrek ik uit Manhattan. De schaal van het grid is in proportie met de schaal van Manhattan eiland. Tijdens de Internationale Archiprix workshop was een van de thema's (groep 8) Manhattan prommenades, een stad zonder auto's.

Na een rit van ongeveer 600 mijl kom ik aan in Detroit. De stad grenst aan Lake Erie (zuid) en Lake St Claire (oost). Ik rijd over de 75 en besluit meteen downtown in te rijden. Ik kom terecht op het grid van Detroit. Waar het Manhattangrid is gebaseerd op de marktwerking, heeft Detroit de auto. Het grid bouwt zich op mijl voor mijl. Het stratenpatroon is uitgestrekt, eindeloos. Binnen dit patroon zijn de woonparken, scholen, beursgebouwen, de leegtes. Af en toe zie je een shoppingmall voor de dagelijkse behoefte.

Na 30 mijl kom ik op de plek van bestemming. Ik rijd het woonpark binnen. De architectuur is mix tussen de prairiehouses van Frank Lloyd Wright en die van de typisch Amerikaanse houtskeletbouw. Afwisselend met een andere kleur baksteen of houtimitatie trespa.

Politiegeweld leidde in juli 1967 tot rellen. Om de rust terug te brengen in de stad werden zelfs het leger met tanks ingeschakeld. Dit veroorzaakte de 'White Flight'. Hierbij vertrokken de rijke blanken en veel van de grote bedrijven naar de suburbs. Detroit werd de ultime sprawlcity. Voor de achtergebleven bevolking, vaak de armere Afro-Amerikaanse bevolking werd de situatie echter alleen uitzichtlozer. In 1940 had Detroit een van de beste spoorwegsystemen die er denkbaar was. In 1956 werd er begonnen met een grootschalig plan om dit netwerk te verwijderen. De verantwoordelijke partijen; autofabrikanten en banken. Er kwam een bussysteem voor terug. Dit bereikte slechts een klein gedeelte van de stad. Voor de mensen in downtown die geen geld hadden voor auto's was werk onbereikbaar geworden.

De bussen rijden nog steeds niet. Constant zie je mensen wachten terwijl er in mijlen geen bus is te bekennen. Er is een nieuw busstation in downtown, dit moet het gezicht Detroit's openbaar vervoer redden. Maar het beeld van Michigan Central station is vele malen sterker. Detroit, de Motorcity, is gemaakt door de autofabrikanten. Maar zoals met veel dingen in Amerika worden de economische activiteiten uitgebuit todat er uiteindelijk niets meer van over blijft.

http://www.larouchepub.com/other/2004/3116detroit_dies.html