City Prairies

Downtown Detroit, een ring van autobaan, de 75, 375 en 10, zorgt ervoor dat je op iedere plek in het centrum kunt landen . Rond deze ring liggen de delen van Detroit die niet meer functioneren naar de verwachtingen van de maatschappij. Zelfs op de grote ontsluitingswegen, zoals de Michigan avenue, Woodward en Garriot is zichtbaar waar de stad zijn waardigheid heeft verloren. Na de 'white flight' in de jaren '70 en '80 is dit gebied vacuüm getrokken. De aanwezige bebouwing, bestaande uit woningen en industrie had geen functie meer. De ruimte werd leegte en door het gebrek aan arbeid veranderde de mensen in roofdieren. De omliggende territoria werden geannexeerd of vernietigd. De mens keerde hier terug naar de basis van existentie; pure overlevingsdrang.

Na 40 jaar is er een soort staakt tot vuren. De bevolking is het het moe. De stad is doorleeft. De wereld smult echter van de distopie. Alle documentaires tonen het het zelfde beeld. Dat van de verloren stad, uitzichtloos. De samenleving is dol op de pornografische kwaliteit van de dystopie of ruïneromantiek.

Dan kom je in downtown of in de omliggende getto's en spreek je de bewoners. Iedereen gelooft in deze stad, de veerkracht en de mogelijkheid tot een wederopstand. Detroit heeft een enorme kracht, dat voel je. Langzaam wordt dit beeld ook op kleine schaal zichtbaar. Het is een geleefd landschap waar nu weer gedoomd wordt. Een bardame noemde Detroit het wilde westen van de 21ste eeuw, een kunstenaar het doek met een hele dikke grondlaag.

Vandaag heb ik een kleine 80 mijl gereden, op zoek naar urban farms. Onzeker rijd ik de getto's in, een soort ingebeelde angst die ik gevormd heb na aanleiding van de bewoners uit de suburbs. Het is slecht, gevaarlijk. Naarmate je door deze buurten rijd leer je het begrijpen. De mensen hangen rond, ze hebben niets te doen. Een aantal baldadige jongeren hebben juist een woning in de fik gezet. De brandweer snelt met alle toeters en bellen er naartoe om het enige huis van het blok te redden. Blok na blok is er de leegte. 4 huizen, 6 huizen, 10 huizen waarvan 2 platgebrand en 3 ingestort. De ruimte ertussen heeft geen functie meer. Het is een leegte geworden zonder functie. Uiteindelijk wordt ons beeld vooral gevoed door de oneindige schaal van deze leegte, niet de enkele woningen die de factor tijd hebben overleeft. Sommige delen doen aan als een buitengebied, een wild agricultureel landschap. City Prairies worden ze hier genoemd. Het wilde westen van de 21ste eeuw is nog niet zo slecht geloof ik.