Op zondagochtend vertrek ik vanuit Detroit naar Cleveland. Vlak bij mijn hotel ligt de AA locatie van toeristisch Detroit; Michigan Central Station. Dit voormalige station had dezelfde architect als Penn Station in New York, wat inmiddels is afgebroken.
Omdat ik tot nu dit station slechts van een afstand had gezien voelde ik mezelf toch verplicht om hier even aan voorbij te gaan. Ik parkeer de auto op Michigan Avenue, een straat met 8 banen met 2 parkeerstroken. Op zondagochtend ben je hier de enige automobilist. Ik steek de straat over en loop door Prospect Park naar het station. Achter een nieuw perkje voor het station duiken de bezoekende auto's, toeristen en spiegelreflex camera's op. Ongeveer 25 mensen staan enthousiast foto's te nemen van deze ruïne, het monument van vervallen Detroit.
Na een paar foto's voor het archief te hebben genomen stap ik in de auto en rijd de 75 op richting het zuiden. Ter hoogte van Toledo verlaat ik de autobaan verder de route langs de kustlijn te kunnen volgen. Het is een schakeling van woningbouw. Geen toegang tot het meer met uitzondering van een klein park in een voorstadje van Cleveland. Na het inchecken in de Days Inn, het goedkoopste wat ik kon vinden, besluit ik downtown te gaan verkennen.
Ik kom aan in een lege stad. Geen mensen, geen verkeer. Het is zondag dus downtown is een spookstad. De bebouwingsmassa is vergelijkbaar met veel andere steden. Een verzameling van hoogbouw met hierin veelal de financiële centra en een groot aantal parkeergarages. Na wat rond gereden te hebben door het centrum, parkeer ik mijn auto.
De verkeerslichten zijn allemaal afgesteld op vaste momenten. Het ritme van de week zit in het weekend. Na 2 minuten wachten voor een rood licht vind ik het genoeg. Ik wandel verder.
In het park ontmoet ik Robert King. We hebben een boeiend gesprek over de Amerikaanse maatschappij, het systeem en de mogelijkheden om hier aan te ontkomen. Hij vertelt hoe hij het systeem probeert te omzeilen. Nu leeft hij nog van een uitkering, maar deze zal op termijn stoppen. Vanwege zijn ziekte kan hij niet aan werk komen. Dus zoekt Robert naar andere oplossingen. Hij test de samenleving en zijn mogelijkheden om dakloos te zijn. Hij zoekt naar voedselbanken, plekken om te slapen en mogelijkheden voor persoonlijke hygiëne. Zijn doel; een normaal bestaan kunnen opbouwen zonder de financiële last van een huis te hebben. We praten nog wat verder over Dérive en de andere stad. De manier van kijken die Robert heeft verschilt nog niet zo veel van die van de Situationisten uit de jaren '70. Na een aantal uur ga ik richting mijn Days Inn en verdwijnt Robert in het stedelijk netwerk, op zoek naar een goede slaapplek, zijn volgende experiment.
No comments:
Post a Comment